زيرا در آن عزيمت اين خانواده جوان براى تحصيل علم و فضيلت به سوى نور اميد با دلى خوش و خندان و روحى مملو از آرزوهاى طلايى با بدرقه گرم فاميل و آشنايان با دلبستگى فراوان به وطن و مراجعت به تبريز و تصرف اموال و ادامهء زندگى شخصى مىرفت ، ولى اين بار برعكس بود ، زيرا علّامه طباطبائى در اين مدت ده سال املاك ثبت شده را پس گرفته بود و در آن كار كرده و آباد ساخته و باغ‌هاى جديد احداث نموده بود و در شهر تبريز در كوچه مجتهد خانه‌اى بزرگ خريده بود كه داراى سه حياط و قريب بيست اطاق بود و در آن شرايطى زندگى مىكرد كه دو نفر مستخدم زن و دو نفر مستخدم مرد در اختيار خانواده‌اش بود و هميشه چند رأس اسب ممتاز جهت سوارى آماده داشت و رفت و آمد خويشان و آشنايان در آن زندگى مرفه به خوبى امكان‌پذير بود و چون مرحوم علّامه منزل و اثاثيه و فرزندان و زندگى خانگى مرد را دقيقاً در اختيار خانم خانه مىدانست و عملًا همچنين رفتار مىكرد لذا اين زندگى و آنچه در آن وجود داشت عملًا حوزه فعاليت و كلًا از متعلقات خانم محسوب مىشد و بديهى است كه براى خانم‌ها دست شستن از خانه و زندگى آن هم اين گونه زندگى ايده آل بسيار مشكل مىنمايد ، به خصوص اگر بداند كه براى هميشه از آن دست بر مىدارد و معلوم نيست دست خالى با شوهر و بچه‌هاى كوچك به كجا مىرود ، صد چندان مشكل‌تر است ! اما از آن جايى كه اين خانم نقد عمر را در طبق اخلاص به شوهر تقديم داشته و يك‌باره براى هميشه لبيك گفته بود . . . همچون گذشته تسليم تصميمات شوهر گشته و از تبريز حركت و روانه « قم » مىشود . اين جانب كه تقريباً 14 ساله بوده و از برنامه‌ها و چند و چون آن اطلاع درستى نداشتم وقتى پرسيدم شب عيد كه وقت مسافرت نيست آن هم در اين هواى سرد تبريز و بالأخره كجا مىخواهيم برويم ؟ مادرم وقتى نگاه كرد قطرات اشك از چشمانش جارى بود ، ضمن پاك‌كردن اشك هايش اين شعر را برايم خواند : رشته‌اى برگردنم افكنده دوست * مىكشد هر جا كه خاطرخواه اوست رشته برگردن نه از بى مهرى است * رشته عشق است و بر گردن نكوست همزمان با آغاز سال 1325 وارد شهر قم شديم . به نظر ما شهرى محقر و عقب مانده با مردمى غيرفعال و تا حدى با ظواهر فقيرانه بود . وقتى كه به حرم مشرف شديم صحن‌ها را پوشيده از قبر ديديم ، در اطراف شهر نيز قبرستان‌هاى متعددى مشاهده مىشد . كوچه‌ها